Μόλις έφθασε στο Μαρακές, ο ιεραπόστολος αποφάσισε ότι θα περνούσε κάθε πρωί στην έρημο που βάζουν πέρα από την πόλη. Κατά τη διάρκεια του πρώτου περιπάτου του, παρατήρησε ένα άτομο στην άμμο, χαϊδεύοντας το έδαφος με το χέρι του, και με το αυτί του πίεσε στη γη.
«Είναι madman,» είπε σε τον.
Αλλά η σκηνή επαναλήφθηκε καθημερινά, και ραδιουργήθηκε από αυτήν την παράξενη συμπεριφορά, μετά από έναν μήνα που αποφάσισε να μιλήσει στον ξένο. Με τη μεγάλη δυσκολία - δεδομένου ότι δεν μίλησε ακόμα Αραβικά με ευφράδεια - εγονάτισε κάτω εκτός από τον.
- Τι κάνετε;
- Κρατώ την επιχείρηση ερήμων, και την παρηγορώ για τη μοναξιά και τα δάκρυα του.
- Δεν ήξερα ότι η έρημος ήταν σε θέση να κλαψει.
- Κλαίει καθημερινά, επειδή ονειρεύεται να γίνει χρήσιμο στο άτομο, και μετασχηματιμένος σε έναν μεγάλο κήπο, όπου μια δύναμη αυξάνεται το σιτάρι, λουλούδια, και ανατρέφει τα πρόβατα.
- Έπειτα πέστε την έρημο ότι έχει εκπληρώσει την αποστολή του καλά - είπε τον ιεραπόστολο. - Κάθε φορά που έρχομαι περπατώντας εδώ, καταλαβαίνω την αληθινή διάσταση της ανθρωπότητας, για τον ανοιχτό χώρο του επιτρέπει σε με για να δει πόσο μικροί είμαστε εκτός από το Θεό.
«Όταν βλέπω τις άμμους του, φαντάζομαι τα εκατομμύρια των ανθρώπων στον κόσμο, οι οποίοι ήταν δημιουργημένος ίσος, αν και ο κόσμος είναι όχι πάντα δίκαιος σε όλοι. Τα βουνά του με βοηθούν στο meditate. Επάνω να δει την άνοδο ήλιων στον ορίζοντά της, την ψυχή μου γεμίζουν με τη χαρά, και είμαι πιό στενός στο Θεό.»

Το ιεραποστολικό αριστερό το άτομο και επιστρεφόμενος στις καθημερινές υποθέσεις του. Στη μεγάλη έκπληξή του, το επόμενο πρωί, τον βρήκε στην ίδια θέση, στην ίδια θέση.
- Είπατε τα όλα ερήμων που είπα σε σας; - ρώτησε.
Το άτομο που κουνούν.
- Και συνεχίζει να κλαίει εντούτοις;
- Μπορώ να ακούσω κάθε ένα από τα αναφιλητά του. Τώρα φωνάζει επειδή περνά χιλιάδες έτη σκεπτόμενος ότι ήταν απολύτως άχρηστο, και σπατάλησε όλο αυτό τον χρονικό βλασφημώντας Θεό και το πεπρωμένο του.
- Έπειτα του πέστε ότι αν και το άτομο έχει μια πολύ πιό σύντομη ζωή, περνά επίσης πολλές ημέρες σκεπτόμενος ότι είναι άχρηστος. Ανακαλύπτει σπάνια το πεπρωμένο του, και σκέφτεται ότι ο Θεός είναι άδικος σε τον. Όταν η στιγμή τελικά έρχεται ότι κάποιο γεγονός του παρουσιάζει γιατί γεννήθηκε, σκέφτεται ότι είναι πάρα πολύ αργά για να αλλάξει τη ζωή του, και συνεχίζει να υποφέρει. And like the desert, he blames himself for the lost time.
- I don’t know whether the desert will hear - said the man. - It is already so used to the pain, and cannot see things differently.
- Then let us do what I always do when people lose hope. Let us pray.
The two men knelt down and prayed; one turned towards Mecca, for he was a Muslim, the other placed his hands together in prayer, for he was a Catholic. Each prayed to his own God, who was always the same God, although people insisted on calling Him different names.
The following day, when the missionary went on his morning walk, the man was no longer there. At the spot where he used to embrace the sand, the soil appeared to be moist, a spring having emerged. During the following months, this spring grew in strength, and the inhabitants of the town built a well around it.
The Bedouins named the place “Well of the Desert Tears”. They say that all those who drink its water, will succeed in transforming the reason for his suffering into the reason for joy; and will end up finding his true destiny.

by Paulo Coelho