„Iedereen weet dat het leven van wolken zeer actief is, maar zeer plotseling,“ schrijft Bruno Ferrero. En dat brengt ons aan een ander verhaal:
Een jonge wolk was geboren in het midden van een groot onweer in de Middellandse Zee. Maar het had nauwelijks tijd daar te groeien; een sterke wind duwde alle wolken naar Afrika.
Zodra zij op het continent aankwamen, veranderde het klimaat: een warme zon glanste in de hemel, en beneden onder het gouden zand van de woestijn van de Sahara spreid in de afstand uit. De wind bleef hen naar de bossen in het zuiden duwen, aangezien het nauwelijks ooit in de woestijn regent.
Nochtans, enkel aangezien het met jonge mensen, zo met jonge wolken is: dit één besliste vanaf zijn ouders en oudere vrienden te breken, om de wereld te zien.
- Wat doet u? - klaagde de wind. - De volledige woestijn is precies het zelfde! Teruggekomen aan de groep, en ga naar het centrum van Afrika, waar er mooie bergen en bomen zijn!
Maar de jonge wolk, een rebel door aard, voerde niet uit; beetje bij beetje, verminderde het zijn hoogte, tot het op een zachte, grootmoedige wind neer dichtbij het gouden zand kon drijven. Na het wandelen helemaal over de plaats, merkte het op dat één van de duinen bij het glimlachte.
Het was omdat het duin ook jong was, onlangs gevormd door de wind die net had overgegaan. Dadelijk, viel de wolk in liefde met zijn gouden haar.
- Goede ochtend - zei de wolk. - Wat is het als daar het leven onderaan?
- Ik heb het bedrijf van de andere duinen, de zon, de wind, en de caravans die door van tijd tot tijd overgaan. Soms is het zeer heet, maar het is draaglijk. En wat leeft omhoog daar als?
- Er zijn ook de wind en de zon, maar het voordeel is, kan ik over de hemel wandelen en krijgen om alles te kennen.
- Voor me is het leven kort - zei het duin. - Wanneer de wind van de bossen terugkeert, zal ik verdwijnen.
- En maakt dat u droevig?
- Het geeft me de indruk dat ik aan iedereen nutteloos ben.
- Ik voel de zelfde manier. Zodra een andere wind komt, zal ik zuid gaan en zal regen worden; nochtans, is dat mijn lot.
The dune hesitated for a moment, before saying:
- Did you know that, down here in the desert, we call the rain Paradise?
- I didn’t know I could become something so important - said the proud cloud.
- I’ve heard several legends told by old dunes. They say that, after the rain, we are covered in herbs and flowers. But I’d never know what that is like, for in the desert it only rains very rarely.
This time it was the cloud which hesitated. But then it started to smile joyfully:
- If you like, I can cover you with rain. Although I’ve only just arrived, I am in love with you, and would like to stay here forever.
- When I first saw you up in the sky, I too fell in love - said the dune. - but if you turn your lovely white hair into rain, you will die.
- Love never dies - said the dune. - It transforms; and I want to show you Paradise.
And so it began to caress the dune with droplets; they remained together like this for a long time, until a rainbow appeared.
The next day, the small dune was covered in flowers. Other clouds passing towards central Africa, thought that must be part of the forest they were searching for, and poured down more rain. Twenty years later, the dune had become an oasis, which refreshed travelers under the shade of its trees.
And all because, one day, a loving cloud hadn’t been afraid to give up its life in the name of love.

by Paulo Coelho