«Ο καθένας ξέρει ότι οι ζωές των σύννεφων είναι πολύ ενεργές, αλλά πολύ απότομα,» γράφει το Bruno Ferrero. Και αυτός μας φέρνει σε μια άλλη ιστορία:
Ένα νέο σύννεφο γεννήθηκε στη μέση μιας μεγάλης θύελλας στη Μεσόγειο. Αλλά είχε μετά βίας το χρόνο να αυξηθεί εκεί ένας ισχυρός αέρας ώθησε όλα τα σύννεφα προς την Αφρική.
Μόλις έφθασαν στην ήπειρο, το κλίμα που αλλάζουν: ένας θερμός ήλιος έλαμψε στον ουρανό, και κάτω κάτω από τη χρυσή άμμο της ερήμου Σαχάρας διαδώστε στην απόσταση. Ο αέρας συνέχισε να τους ωθεί προς τα δάση στο νότο, δεδομένου ότι βρέχει σχεδόν ποτέ στην έρημο.
Εντούτοις, ακριβώς όπως είναι με τους νέους, έτσι με τα νέα σύννεφα: αυτός αποφάσισε να σπάσει μακρυά από τους γονείς και τους παλαιότερους φίλους του, για να δει τον κόσμο.
- Τι κάνετε; - παραπονέθηκε ο αέρας. - Η ολόκληρη έρημος είναι ακριβώς η ίδια! Στην ομάδα, και πηγαίνετε στο κέντρο της Αφρικής, όπου υπάρχουν όμορφα βουνά και δέντρα!
Αλλά το νέο σύννεφο, ένας επαναστάτης από τη φύση, δεν υπάκουσε σιγά-σιγά, χαμήλωσε το ύψος του, έως ότου ήταν σε θέση να επιπλεύσει σε ένα ευγενές, γενναιόδωρο αεράκι κάτω κοντά στις χρυσές άμμους. Τελικά περιπλάνησης πέρα από τη θέση, παρατήρησε ότι ένας από τους αμμόλοφους χαμογελούσε σε το.
Ήταν επειδή ο αμμόλοφος ήταν επίσης νέος, πρόσφατα διαμορφωμένος από τον αέρα που είχε περάσει ακριβώς. Αμέσως, το σύννεφο ενέπεσε στην αγάπη με τη χρυσή τρίχα του.
- Καλημέρα - είπε το σύννεφο. - Τι είναι όπως να ζήσει κάτω από εκεί;
- Έχω την επιχείρηση των άλλων αμμόλοφων, του ήλιου, του αέρα, και των τροχόσπιτων που περνούν από από καιρό σε καιρό. Μερικές φορές είναι πολύ καυτό, αλλά είναι ανεκτό. Και τι ζει επάνω εκεί όπως;
- Υπάρχει επίσης ο αέρας και ο ήλιος, αλλά το πλεονέκτημα είναι, μπορώ να περιπλανηθώ πέρα από τον ουρανό και να γνωρίσω να ξέρω όλα.
- Για με η ζωή είναι σύντομη - είπε τον αμμόλοφο. - Όταν ο αέρας επιστρέφει από τα δάση, θα εξαφανιστώ.
- Και αυτός σας καθιστά λυπημένους;
- Μου δίνει την εντύπωση ότι είμαι άχρηστος σε καθεμία.
- Αισθάνομαι τον ίδιο τρόπο. Μόλις ένας άλλος αέρας έρχεται, θα πάω νότια και θα γίνω βροχή εντούτοις, αυτό είναι το πεπρωμένο μου.
The dune hesitated for a moment, before saying:
- Did you know that, down here in the desert, we call the rain Paradise?
- I didn’t know I could become something so important - said the proud cloud.
- I’ve heard several legends told by old dunes. They say that, after the rain, we are covered in herbs and flowers. But I’d never know what that is like, for in the desert it only rains very rarely.
This time it was the cloud which hesitated. But then it started to smile joyfully:
- If you like, I can cover you with rain. Although I’ve only just arrived, I am in love with you, and would like to stay here forever.
- When I first saw you up in the sky, I too fell in love - said the dune. - but if you turn your lovely white hair into rain, you will die.
- Love never dies - said the dune. - It transforms; and I want to show you Paradise.
And so it began to caress the dune with droplets; they remained together like this for a long time, until a rainbow appeared.
The next day, the small dune was covered in flowers. Other clouds passing towards central Africa, thought that must be part of the forest they were searching for, and poured down more rain. Twenty years later, the dune had become an oasis, which refreshed travelers under the shade of its trees.
And all because, one day, a loving cloud hadn’t been afraid to give up its life in the name of love.

by Paulo Coelho